Πάρκο Ροδίνι

 Κατά μήκος του δρόμου για τη Λίνδο, τρία μόλις χιλιόμετρα από την Πόλη της Ρόδου, βρίσκεται ένας επίγειος παράδεισος, το Πάρκο Ροδίνι. Πρόκειται ίσως για το αρχαιότερο πάρκο στον κόσμο, μια μικρή κοιλάδα γεμάτη ροδοδάφνες, σκιερά πλατάνια, τρεχούμενα νερά και δροσερές καταπράσινες λιμνούλες γεμάτες νούφαρα, τις οποίες διασχίζουν γεφυράκια.

Το ειδυλλιακό σκηνικό -το οποίο μπορούμε μεν να διασχίσουμε και με αυτοκίνητο αλλά σαφώς και είναι προτιμότερος ο περίπατος στα υπέροχα μονοπάτια του- συμπληρώνουν ένας κήπος με τριαντάφυλλα, καθώς κι ένας μικρός ζωολογικός κήπος, όπου ο επισκέπτης μπορεί να θαυμάσει τα περίφημα ελάφια της Ρόδου. Εξάλλου τα παγώνια, που κινούνται ελεύθερα μέσα στην έκταση του Πάρκου Ροδίνι δίνουν μια εντυπωσιακή όσο και εξωτική νότα.

Σύμφωνα με το θρύλο στο Πάρκο Ροδίνι είχε στην αρχαιότητα τη Σχολή Ρητορικής του ο Αισχίνης, στην οποία μαθήτευσαν σπουδαίοι ρήτορες της Αρχαιότητας, μεταξύ των οποίων ο Κικέρωνας και ο Ιούλιος Καίσαρας.

Στην εποχή της Ιπποτοκρατίας στο Πάρκο Ροδίνι βρισκόταν η έπαυλη των Μεγάλων Μαγίστρων των Ιωαννιτών Ιπποτών της Ρόδου, ενώ η κοιλάδα ήταν Πάρκο και επί Τουρκοκρατίας.

Στο Πάρκο Ροδίνι μπορούμε να δούμε κι ένα τμήμα από το σύστημα υδροδότησης της αρχαίας πόλης της Ρόδου ενώ πάνω από το Πάρκο, στη θέση Πευκάκια, θα συναντήσουμε κομμάτια της αρχαίας νεκρόπολης (4ος-3ος π.Χ. αιώνας), που φτάνει έως τη Φανερωμένη και το Καρακόνερο. Στην αρχαία νεκρόπολη θα συναντήσουμε ατμοσφαιρικά φωτισμένους, λαξευτούς στους βράχους, τάφους ή τούμπες της ελληνιστικής περιόδου με χαραγμένες διονυσιακές παραστάσεις καθώς κι έναν εντυπωσιακό σε μέγεθος τύμβο λαξευμένο στο βράχο με πλευρά μήκους 27,80 μέτρων, που ονομάζεται Τάφος των Πτολεμαίων και σύμφωνα με το θρύλο 

ήταν αφιερωμένος στο Πτολεμαίο των Α’. Την κάθε πλευρά του κοσμούν 21 ημιστήλια δωρικού ρυθμού. Ο Τάφος των Πτολεμαίων αναστηλώθηκε το 1924 κατά τη διάρκεια της Ιταλοκρατίας. 

 Μέσα στο Παρκο ο Δήμος της Ρόδου

λειτουργεί και αναψυκτήριο ενώ τα έργα ανάπλασης, που βρίσκονται σε εξέλιξη έχουν σκοπό να του προσδώσουν την αρχική του μορφή

ψυχαγωγίας και αναψυχής..

Το Ροδίνι είναι μια μικρή κοιλάδα μέσα στον πολεοδομικό ιστό της πόλης της Ρόδου με πλούσια άγρια βλάστηση που οφείλεται στην ύπαρξη άφθονων ρεόντων υδάτων. Η βλάστηση περιλαμβάνει υπεραιωνόβια τεράστια πλατάνια, πολλές ροδοδάφνες, ιτιές, πολλούς θάμνους, διάφορα δέντρα και άλλα ακόμα μικρότερα είδη φυτών, που όλα μαζί δίνουν καταφύγιο σε μια μεγάλη ποικιλία μικρής πανίδας. Η βλάστηση διασχίζεται από ένα ρέμα με τρεχούμενο καθαρό νερό που περνά κάτω από την αρχαία γέφυρα του Κορακόνερου.

Ο Δήμος Ροδίων συντηρεί και λειτουργεί το χώρο ως πάρκο, έχοντας κάνει μικρές επεμβάσεις ανάπλασης στο πανέμορφο περιβάλλον, όπως ένα αναψυκτήριο και καθαρούς δρόμους ανάμεσα στα φυτά και τα λουλούδια. Από την ιστορία μαθαίνουμε ότι και επί Τουρκοκρατίας το Ροδίνι ήταν χώρος αναψυχής. Ακόμα και επί της εποχής των Ιπποτών εδώ βρισκόταν η έπαυλη αναψυχής των Μεγάλων Μαγίστρων.

Ολόκληρη η περιοχή γύρω από το Ροδίνι είναι ένας απέραντος αρχαιολογικός χώρος με τεράστια ιστορική και αρχαιολογική σημασία για την ιστορία της πόλης και του νησιού της Ρόδου. Οι αρχαιολόγοι και οι μελετητές του χώρου πιστεύουν ότι το φυσικό και ανθρωπογενές περιβάλλον πρέπει να έχει μείνει σχετικά αναλλοίωτο από την εποχή της αρχαιότητας και ότι αυτό που βλέπουμε σήμερα με τα μεγάλα ταφικά μνημεία και τα σπήλαια να προβάλλουν από παντού πίσω από την άγρια βλάστηση, κάτι που μας θυμίζει έντονα τα «Νυμφαία» σπήλαια της Ακρόπολης των Αθηνών, μας δείχνουν ένα χαρακτηριστικό και μοναδικό δείγμα της «αρχιτεκτονικής του τοπίου» που διαμορφώθηκε εδώ σε χώρο αναψυχής και θρησκευτικής λατρείας κατά τους Ελληνιστικούς χρόνους που ήταν και η περίοδος της μεγάλης ακμής της Ρόδου (3ος και 2ος αιώνας π.Χ. ).

Στον αρχαιολογικό χώρο μερικά από τα σημαντικότερα μνημεία είναι τα παρακάτω.

Στη θέση «Πευκάκια» το ταφικό μνημείο των Πτολεμαίων είναι ένα πολύ μεγάλων διαστάσεων μαυσωλείο που είναι λαξευμένο σε έναν βράχο ενός λοφίσκου. Σύμφωνα με την παράδοση ανήκει στον Πτολεμαίο Α΄, γι' αυτό ονομάζεται και τάφος των Πτολεμαίων. Έχει σχήμα τετράγωνο με πλευρά 28,50 μέτρα με ημικίονες στις τέσσερις εξωτερικές πλευρές. Εσωτερικά διακρίνουμε ένα ορθογώνιο προθάλαμο, όπου ξεχωρίζουν κονιάματα και μετά έναν επίσης ορθογώνιο θάλαμο. Στους κατακόρυφους τοίχους του θαλάμου υπάρχουν λαξευμένες θήκες όπου τοποθετούσαν τις σαρκοφάγους των νεκρών. Στο εσωτερικό η οροφή είναι αμφικλινής και εξωτερικά μάλλον δημιουργείτο τύμβος από χώμα, ή κάτι παρόμοιο.

Ολόκληρο το μνημείο στέκει πάνω σε ένα κρηπίδωμα με τρεις λαξευμένες στο βράχο βαθμίδες.

 

 

Ο « Kορινθιακός» τάφος είναι ένα ταφικό συγκρότημα που είναι λαξευμένο στον βράχο και έχει τρεις υπόγειους θαλάμους. Στην πρόσοψη υπάρχουν ημικίονες και «τυφλά» ανοίγματα εναλλάξ. Πιστεύεται ότι τα μη διασωθέντα κιονόκρανα ήταν Κορινθιακού ρυθμού. Στο γεγονός αυτό οφείλεται και η ονομασία του ταφικού συνόλου.

Υπάρχουν και πολλές σπηλαιώδεις κατασκευές στις οποίες διαμορφώνονται κόγχες όπου τοποθετούσαν μικρά αγάλματα, οροφές με θόλο, βωμοί σε μικρά κρηπιδώματα. Όλα αυτά λειτουργούν άριστα μέσα στην άγρια βλάστηση του χώρου. Ο αρχαιολογικός χώρος δεν έχει ανασκαφεί συστηματικά και οι αρχαιολόγοι πιστεύουν ότι θα βγουν πολλά ακόμα μνημεία στο φως. Ας σημειώσουμε τέλος ότι οι σπηλαιώδεις κατασκευές έγιναν από τους Ιταλούς αρχαιολόγους το 1924 μετά από μελέτη των αρχαίων δεδομένων.